McBrain, Nicko (UK)

Nicko McBrain is beroemder dan menig drummer recht heeft, met een stijl die net zo krachtig en karakteristiek is als zijn doorleefde gezicht. Hij geniet de zeldzame positie van grappenmaker én troef in de band Iron Maiden.

“Ik kan me geen andere drummer voorstellen die er zo perfect in zou passen,” zegt Steve Harris. “Nick speelt drums zoals de meeste gitaristen hun gitaar spelen, hij rift mee, noot voor noot. Ik heb nooit zoiets gehoord! Hij houdt niet alleen de beat aan, hij drijft het geheel vooruit. Als bassist die elke nacht bij moet blijven, is dat fantastisch voor mij. Het betekent dat niemand van ons ooit minder dan 100 procent kan geven.”

Nicko zelf is bescheidener. “Elke drummer met enige naam heeft zijn eigen manier van doen,” zegt hij. “Ik doe gewoon wat ik doe en, gelukkig voor mij, klinkt dat geweldig in Iron Maiden.”

Hij sloot zich in 1983 bij de band aan, net op tijd om het album Piece Of Mind op te nemen, dat door velen — niet in de laatste plaats Steve Harris — als een van de grootste Maiden-albums wordt gezien. Het is onmogelijk je voor te stellen hoe klassieke Maiden-nummers zoals ‘Where Eagles Dare’, ‘2 Minutes To Midnight’, ‘Can I Play With Madness’, ‘Be Quick Or Be Dead’ of ‘Man On The Edge’ zouden klinken zonder Nicko’s krachtige drums erachter.

Op het podium heeft Nicko zijn groots aanwezige persoonlijkheid echt bewezen. Zijn voorganger Clive Burr was technisch ook uitstekend, maar voor velen wint Nicko de wedstrijd. En er is nooit twijfel geweest over wie de meest vermakelijke podiumpersoonlijkheid is. De Mad McBrain, zoals Maiden-fans hem kennen, is bijna net zo gek op het podium als mascotte Eddie, springend vanaf zijn drumstoel om de menigte aan te moedigen.

Buiten het podium beschreef hij zichzelf ooit als “Mr Excess All-Areas”, en hij overdrijft niet. Een herinnering: tijdens een vlucht in First Class naar een feest voor het album Seventh Son of a Seventh Son in Duitsland, had Nicko de stewardessen al zover dat ze een kan Bucks Fizz serveerden voor het vliegtuig zelfs was opgestegen. Hij deelde gesigneerde foto’s uit aan de andere passagiers, die tegen de tijd van de landing allemaal van Iron Maiden gehoord hadden.

“Ik ben van nature een entertainer,” lachte Nicko, en we lachten mee omdat we wisten dat het waar was.

Achter de knotsgekke facade schuilt echter een echte mens. Michael Henry McBrain werd geboren in Hackney, Oost-Londen, op 5 juni 1952. Als kind kreeg hij de bijnaam ‘Nicky’, naar zijn favoriete teddybeer Nicholas The Bear. Zijn eerste muzikale ervaring kwam via de liefde van zijn vader voor trad-jazz, en zijn held was Joe Morello van de legendarische Dave Brubeck Jazz Band.

“Ik deed alsof ik Joe Morello was en sloeg op alles wat los en vast zat. Ik ging de keuken in met twee messen om op het gasfornuis te slaan.” Toen zijn ouders genoeg hadden van het lawaai, kochten ze hem op zijn twaalfde eindelijk een echt drumstel.

“De meeste kinderen wilden een fiets, maar ik wilde alleen maar drums. Toen mijn ouders me die gaven, voelde het als al mijn verjaardagen en Kerstmis samen!”

Hij zegt dat hij bijna meteen kon spelen, “ik weet niet hoe, ik kon het gewoon.” Toen hij op vijftienjarige leeftijd van school ging, was hij al veteraan van verschillende part-time pubsessies. Zijn muzikale smaak breidde zich uit naar hedendaagsere jaren zestig-geluiden, en de platen van The Shadows, The Animals, The Beatles en The Rolling Stones vervingen langzaam de jazzcollectie van zijn vader.

Op aanbeveling van een andere drummer begon hij sessiewerk te doen op talloze opnames, van pop tot folk en religieuze albums tot rock. Zijn eerste ‘echte’ band was The 18th Fairfield Walk met covers van Otis Redding en The Beatles, daarna de Wells Street Blues Band. Nicko speelde met namen die inmiddels nauwelijks herinnerd worden, maar zijn echte doorbraak kwam in 1975 toen hij bij Streetwalkers ging spelen.

Hoewel Streetwalkers nooit echt doorbrak, werkte Nicko vooral als sessiemuzikant, onder meer met de Pat Travers Band en de Franse punk-metalband Trust, die Maiden in 1981 in het Verenigd Koninkrijk ondersteunden.

Steve Harris herinnert zich Nicko van eerder, toen hij speelde in een trio genaamd McKitty op een openluchtfestival in België. Nicko kreeg een solo omdat de gitaar halverwege het optreden kapot ging, en volgens Harris was dat beter dan de rest van de set. Toen Clive Burr later uit Maiden vertrok, was Nicko een van de eersten aan wie hij dacht.

Nicko geeft toe dat hij ook zijn “vreemde buien” heeft, van Mr Party All Night tot Mr Grumpy. “Maar dat is gewoon hoe het is. Misschien heb ik dat soms nodig om klaar te zijn voor een gig. Want geloof me, de manier waarop ik speel — de manier waarop deze hele band speelt — je moet er helemaal klaar voor zijn, anders raak je achterop!”