Victor Somma
In mijn leven is het doel van compositie geweest om een deel van de subjectieve realiteit van de ziel naar de materiële wereld te brengen.
Veel van wat ik schrijf is geïnspireerd door heilige teksten, en ik geloof dat dit komt omdat muziek een instrument is om ons te verbinden met een realiteit die voorafgaat aan het discours, een realiteit die verder gaat dan menselijke begrip van het bestaan.
Hoewel muziek geen religie op zich is, kan het dienen als een instrument voor herverbinding (religare) die, voor mij, zijn hoogste doel dient.
In mijn reis tot nu toe heb ik het geluk gehad om te leren van meesters zoals Luc Van Hove, terwijl ik mijn master in compositie deed aan de KU-Leuven in België; Ik heb ook veel geleerd van andere meesters buiten de academische context, zoals Egberto Gismonti en Antonio Guerreiro.
De fluit is mijn stem geweest waarmee ik probeer dingen te zeggen die spraak niet kan dragen.
Ooit, vele jaren geleden, had ik een droom waarin een mysterieuze vrouw de fluit speelde met een sonoriteit zo speciaal dat ik die nog nooit had gehoord. Sindsdien ben ik op zoek naar een manier om dat geluid te reproduceren en al mijn onderzoek is erop gericht te ontdekken hoe ik in mijn uitvoering alle rijkdom kan realiseren die mijn onderbewustzijn me liet zien door die enigmatische figuur.
Ik had het geluk om de inspiratie van meesters zoals Curt Schroeter, Keith Underwood, Anders Ljungar-Chapelon en Philippe Benoit te ontmoeten en te spelen in verschillende orkesten onder leiding van Kurt Masur, Roberto Duarte en Noël Devos.
Echter, mijn pad bracht me weg van de orkesten; mijn onderzoek als fluitist versmelt met dat van een componist.
