‘Limburg-branding’ op Musikmesse Frankfurt

Een gemêleerd gezelschap vertrok zaterdag in alle vroegte richting Frankfurt. Een dubbeldekker vol klanten van Muziekcentrale Adams in Thorn koerste voor het zesde jaar op rij richting Musikmesse.

„In een doos zitten vijf rieten. Vier daarvan zijn altijd kapot. Toch moet ik betalen voor vijf.” Aan het woord is Messe-veteraan Jac Corstjens uit Thorn. De contrabasklarinettist is vastbesloten de makers van zijn rieten, die een stand hebben op de Duitse muziekbeurs, eens goed de waarheid te vertellen. Corstjens is een van de vaste Adams-klanten die gebruik maakten van het aanbod per bus naar de Musikmesse in Frankfurt te reizen. Er zitten veel ‘klassieke’ musici in de touringcar. Een delegatie van de Phil uit Bocholtz bijvoorbeeld. Dwarsfluitdocente Anita Schielen vertelt dat een hele groep bestuursleden, familie en vrienden mee is om instrumenten uit te proberen. Op het bovendek zit ook de voorzitter van de Koninklijke van Thorn. Maar marketingmanager Jos van Rens, bassist, is eveneens van de partij. Evenals Ernst Bruins uit Bussum, sinds zijn pensionering als personeelsfunctionaris bij De Nederlandsche Bank fulltime trompettist in een swingkwartet. Dit zeer diverse gezelschap heeft  er zeven uur hangen op een krappe zitplaats voor over om een kijkje te nemen op de grootste muziekbeurs ter wereld.

De drie voorgaande dagen waren alleen toegankelijk voor mensen uit de business. Op diverse podia op het binnenterrein (inklapbaar, verrijdbaar, snel op te bouwen en af te breken, voorzieningen voor zwevende geluidsinstallaties) treden volgens een duizelingwekkend schema voortdurend muzikanten op. Zo geeft ex-Toto-gitarist Steve Lukather met zijn band van woensdag tot en met zaterdag driemaal daags acte de présence. De zaterdag is voor de consument, voor ons dus. Al van verre komt het kabaal uit Halle 1.1 je tegemoet. In deze immense hal zijn de koperinstrumenten en de rietblazers ondergebracht. Eenmaal binnen kom je terecht in een geluid dat het meeste doet denken aan het ‘Willem Breuker Kollektief on speed’. Pubers, maar ook bejaarde mannen, krioelen met hun eigen mondstuk in de hand van stand naar stand. Eindelijk de kans om eens op een Schilke te spelen. Of om een c4 te blazen op een Romeo Ad  ci van 8500 euro. Chinezen, Japanners, Taiwanezen, Duitsers en Amerikanen, ze zijn er allemaal. Best Brass, een Japanse instrumentenbouwer, spant de kroon. De trompet met de naam Aiolia heeft een verwisselbare beker en door een aanpassing in het ventielhuis kan de luchtstroom daar beter passeren. Maar om voor 1,7 kilo koper 10.000 euro neer te tellen? Kota Hamanaga, voormalig ingenieur van Yamaha en oprichter van Best Brass, reageert als door een adder gebeten. „Weet u wel hoe lang ik aan dit instrument heb gewerkt? Een half jaar!” verdedigt de uitvinder zijn trompet, die alleen bespeeld mag worden met witte handschoenen om het zilver te sparen. Op deze manier wordt dit instrument nooit een massaproduct. Dat pakken ze bij Adams anders aan. De instrumentenbouwer grijpt de Messe aan als lanceerplatform voor de nieuwe trompetlijn.

Al van verre is de stand van Adams zichtbaar tussen de concurrentie. Vanuit welke hoek je ook nadert, de Limburgse vlag zie je niet over het hoofd. Daar kan gouverneur Frissen nog iet  van opsteken als het om de ‘branding’ van Limburg gaat. Dré Adams, de 64-jarige oprichter die ooit begon als reparateur in het schuurtje van zijn moeder, is elke dag samen met zijn vrouw Truus aanwezig op de megastand. Trots als een pauw luistert Dré als de Cubaanse trompettist Amik Guerra, die samen met Miel Adams de nieuwe trompet heeft ontwikkeld, met twee muziekvrienden latin-jazz speelt op puur Thorns instrumentarium. Familiebedrijf? Jazeker: neef Miel Adams zwaait de scepter over de afdeling die met succes de euphoniums, bugels en nu de Adams Custom Trompet bouwt. En Ton Ronckers, die mede aan de wieg stond van bugel en trompet, werkt al zo lang voor Dré dat hij bijna familie mag worden genoemd. Ronkcers’ zoon is inmiddels reparateur in Thorn. „Adams is dé buzz op de Messe”, fluistert Limburger Richard Steinbusch ons in het oor. Steinbusch staat bij Adams om de hoek met een stand van Pearl, ook geen kleine jongen in de muziekindustrie. Pearl (slagwerk, dwarsfluiten) zetelt ook al in het Limburgse. In B  feld is het Europese distributiecentrum gevestigd. Op het moment dat het Chinese orkest dat de opening van de Olympische Spelen verzorgde, vertrekt met twee euphoniums, twee trompetten en de intentieverklaring het hele orkest van Limburgs instrumentarium te voorzien, schuift de directie van Yamaha binnen. Of de zevenkoppige directie dinsdag in Thorn op bezoek mag komen? Dat mag, „maar ze komen de fabriek niet in”, zegt Miel die kennelijk het kopieergedrag van de Japanners vreest. Voor de goede orde: Yamaha is dé gigant van de Musikmesse. Een volledige hal wordt door de Japanse reus gevuld met keyboards, synthesizers, slagwerk, percussie en diverse blaasinstrumenten.

In het Disneyworld voor drummers moeten we dan nog komen: Halle 3.0. Daar staat alles wat met slagwerk te maken heeft.Waar de koperblazers met een mondstuk rondlopen, heeft iedereen in Halle 3.0 trommelstokjes in zijn handen. En ze slaan overal op.Werkelijk alle drumstellen zijn in bedrijf, elk bekken wordt geprobeerd. Horen en zien vergaat je. „   hebben drie dagen goed zaken kunnen doen. Maar op de zaterdag is dat totaal onmogelijk. We kunnen nu wel afbreken, maar ja, dit hoort erbij”, verzucht directeur Frans Swinkels van Adams. Jawel, ook al familie, want getrouwd met de dochter van Dré. Samen bestieren ze vier dagen lang de stand met trommels en marimba’s. In de slagwerkbranche is Adams een grote naam. Bij de blaasinstrumenten moet dat nog komen. „Daar hebben we enkele jaren voor uitgetrokken”, zegt Swinkels. Met nu nog een productie van zo’n 15 handgemaakte instrumenten per week is dat ook nodig. Op de terugreis meent de chauffeur ons een plezier te doen met een concertregistratie van André Rieu in Schloss Schönbrunn. „Die beelden zijn mooi, maar mag het geluid uit?”  klinkt het al gauw van achter uit de bus. Wij hebben onze portie wel gehad na tien uur Musikmesse.  

Bron: Dagblad de Limburger 08-04-09

Fotografie: Ermindo Armino